vrijdag 15 mei 2015

Alex Ollé met BALLO IN MASCHERA in Brussel (***)

NIGHT OF THE LIVING DEAD

Toen Eugène Scribe, fabrikant van talloze in al hun voegen krakende operalibretto's waaronder die voor "La Juive" en de opera's van Giacomo Meyerbeer, in discussie ging met operadirecteur Léon Pillet over een loonsopslag, schreef hij: " I want to be paid for them according to what they bring in, that is to say, a great deal. The director only wants to pay for them according to what they are worth, that is to say, very little. " Je zou hem door deze zelfrelativerende uitspraak even verantwoordelijk kunnen achten als Meyerbeer voor het corrumperen van de smaak van het Parijse publiek halverwege de negentiende eeuw. Als broodschrijver had hij wellicht weinig andere keuze, in tegenstelling tot de gefortuneerde Meyerbeer. In "Oper und Drama" springt Wagner trouwens voor hem in de bres.

Maar het libretto voor Gustave III, dat Verdi in samenspraak met Antonio Somma, zal gebruiken voor "Un ballo in maschera" is wellicht één van de beste die uit de libretto-fabriek van Scribe zijn gekomen : op het eerste zicht is het een melodrama met een banale driehoeksverhouding maar de intrige is geloofwaardig en de personages zijn bezield met een hartverwarmende noblesse. Dat laatste heeft Verdi zeker geïnspireerd. Het herinnert tevens aan Wagner waardoor het werk ook wel eens Verdi's "Tristan" wordt genoemd. Immers, net als Wagner, creëert Verdi hier een liefdesdrama, waarin de liefde onmogelijk gemaakt wordt door de onoverbrugbare kloof tussen de vrouwen- en mannenwereld enerzijds en het allesverstikkende gewicht van de maatschappelijke orde anderzijds. Anders uitgedrukt: de liefde van Amelia en Gustavo op zich is niet het probleem, wel het feit dat ze zich niet kunnen veroorloven toe te geven aan die liefde.

Ook licht en donker spelen een rol in het stuk. Gustavo en Amelia ontmoeten elkaar op het galgenveld om middernacht, omgeven door herinneringen aan dood en vernietiging. Wetende dat er een aanslag op hem zal worden gepleegd neemt Gustavo toch deel aan het gemaskerd bal. "Todessehnsucht" neemt de overhand, net zoals bij Tristan aan het einde van het tweede bedrijf. Net als Koning Marke voelt Renato zich verraden door zijn beste vriend : "Verrader! Die op zo'n manier de trouw van je beste viend beloont! O verloren verrukkingen! O herinneringen aan een omhelzing die het wezen vergoddelijkt!". Het zijn verzen uit Renato's wraakaria die net zo goed uit Koning Marke's monoloog afkomstig zouden kunnen zijn.
Gustavo toont zich overigens een ware Hans Sachs door te verzaken aan zijn grote liefde en het bevriende koppel weg te sturen voor een buitenlandse opdracht.

Na lezing van George Orwells "1984" vond regisseur Alex Ollé het nodig om koning Gustavo te promoveren tot een fascist. Daarmee zadelt hij het stuk op met een politieke lading die het niet bezit. De door censuur geplaagde Verdi had dat zelf zeker graag gewild, oppert de regisseur. Dat de Führer van een totalitair regime met Orwelliaanse trekjes in staat zou zijn te verzaken aan zijn passionele liefde en bovendien zijn moordenaar vergiffenis te schenken, dat kan de regisseur mij echt niet wijsmaken. De driehoeksverhouding, die de eigenlijke ruggegraat is van het stuk en de samenzwering enkel benodigt voor de intrige, verliest erdoor aan focus. Overigens is het bijzonder moeilijk om deze aan The Matrix herinnerende wereld met iets anders te associëren als de muziek van de 20e en de 21e eeuw. Verdi's partituur daarentegen ademt toch vooral de geest van het ancien régime. Mij kon deze Orwelliaanse maskerade dan ook niet overtuigen.

Het begon nochtans heel mooi, volgens de regels van de typische Fura-esthetiek: op het sensuele beeld van een naakt mannenlijf krijgen we scènes te zien uit het dagelijks leven, gesprokkeld uit de actualiteit van een nieuwsbulletin. Via morphing culmineren de beelden tenslotte in een CGI-portret van de koning. Heel fraai. Het contrast met wat volgt op de scène kan nauwelijks groter zijn want eenmaal ingezoomd op de hofhouding van de koning, is alle zinnelijkheid plots verdwenen. Iedereen lijkt hier wel op sterven na dood, zo fantasieloos laten Ollé en Carrasco het koor bewegen in de steriele omgeving van een betonnen bunker, al laat de koning zich wel tot enige intimiteiten verleiden met zijn page Oscar.

Allen dragen een masker en een soort uniform met daarop een nummer als symbool van aliënatie en opheffing van de individualiteit. De maskers lijken nog het meest op Spartaanse helmen en worden pas afgerukt wanneer de personages voldoende geagiteerd zijn om de heersende conventies te doorbreken, zoals tijdens het liefdesduet van de koning en zijn geheime minnares.

Ulrica daalt uit de toneeltoren. Ze lijkt op een cipier van een vrouwengevangenis. Over een duistere, spirituele aura beschikt deze waarzegster niet. Al snel gooit ze haar masker af want ze is een rebelse outcast. Daarmee wordt ze tevens een positief personage. Haar entourage, geïnspireerd door de "indignados", doet al snel hetzelfde.

Het tweede bedrijf geeft meer te zien van hetzelfde. De magische mandragoraplant, bevrucht door het sperma van gehangenen, die Amelia naar een nieuw leven moet leiden, is ver zoek in dit troosteloze landschap van beton. De gestresste minnares moet het hoofd bieden aan dronken schooiers die als zombies over het galgenveld strompelen. We mogen aannemen dat het de echte slachtoffers zijn van het regime. Twee van hen hebben net daarvoor "No Future" op de muur gekalkt.

Ook Renato's Louis XV meubilair vloekt bij de omgeving van zijn bunker. Tegenover zijn vrouw gedraagt hij zich redelijk puberaal tijdens de scène de ménage. De dansmuziek op het gemaskerd bal was zo zwak gechoreografeerd dat ik zelf, de slechtste danser van het westelijk halfrond, moeiteloos had kunnen participeren. Het ultieme masker in deze maskerade is het gasmasker. De koning is nog niet koud of Horn en Ribbing nemen de hele hofhouding te grazen middels een gasaanval, een nogal drastische actie van de samenzweerders die zich, conform het libretto, het hele stuk door als klunzen hebben gedragen. Gelukkig is het koor niet versmacht door deze plotse aanval op de luchtwegen en kan het nog éénmaal krachtig uithalen.

De Munt haalt alles uit de kast alvorens de deuren tijdelijk te sluiten voor renovatie, wist het VRT-Journaal te melden. Waarom had de Munt dan weer eens vergeten om de opera treffelijk te casten, iets waar Opera Vlaanderen bij herhaling veel beter in slaagt?

Riccardo Massi als Gustavo beschikt geenszins over de stralende tenor die hier vereist is. De stem is nauwelijks gefocusseerd, de projectie ruim onvoldoende, het timbre benepen. Hij heeft het charisma van een dweil en beweegt als een zombie over de scène. Een tijd lang denk je dat de regisseur dat zo bedoeld heeft om het liefdesduet vervolgens extra in de verf te zetten maar hij is ook één van de saaiste minnaars die ik al op een toneel heb gezien. In het liefdesduet wordt hij dan ook volledig gedomineerd door Amelia. Vocaal kan zijn verzakingsaria "Ma se m'è forza perderti" zich geenzins meten met de grootsheid van zijn daad.

Scott Hendricks presteerde nauwelijks beter als Renato. Tijdens zijn grote waakaria "Eri tu che macchiavi quell'anima" kregen we niet de stijlvolle Verdi-bariton te horen die wij wensen en de projectie was onvoldoende. Ook deze Renato was een maatje te klein.

Monica Zanettin als Amelia leverde de gaafste prestatie af, ook al verliep niet alles vlekkeloos. Ze toonde het meeste theaterinstinct en ze wist de meest conventionele gebaren te vermijden. Met haar beide lamentaties "Ma dall'orido stelo divulsa" (II) en "Morrò, ma prima in grazia"(III) kwam ze als enige in de buurt van oprechte ontroering. De "messa di voce"-klippen die ze daarin moet nemen wist ze redelijk te overwinnen.

Ilse Eerens kon haar soubrette heel gepast inzetten als Oscar. Marie-Nicole Lemieux kon de partij van Ulrica voorzien van de nodige donkere kleuren maar de registerovergangen waren niet zo fraai.

Carlo Rizzi wist het orkest te bewegen tot een spannend verhaal in deels warme en deels sinistere kleuren. De tempi waren gepast, het dynamisch evenwicht gegarandeerd, de korte solopartijen voor Engelse hoorn en altviool oorstrelend. Het opmerkelijkst vond ik de samenzweerdersmuziek die de lottrekking van de moordenaar begeleidde.

Voor La Fura was deze Ballo "un faux pas". Het volgende rendez-vous met Alex Ollé wordt "Il Trovatore" in Parijs, een opera die een update goed kan gebruiken.

donderdag 30 april 2015

Seizoen 2015-2016 : Opéra de Lyon

Van de beloofde Meistersinger von Nürnberg nog steeds geen spoor in het nieuwe seizoensprogramma van Serge Dorny. "La Juive" laat ik graag aan mij voorbij gaan. Daarnaast vallen er vier interessante producties te noteren waarvan Lady Macbeth zich opwerpt als niet te missen. Nu Stuttgart nog en we kunnen onze reizen plannen !

1. Berlioz -LA DAMNATION DE FAUST
David Marton/Kazushi Ono
Kate Aldrich, Charles Workman, Laurent Naouri

2. Sjostakovitsj -LADY MACBETH DE MZENSK (co-productie ENO)
Dmitri Tcherniakov / Kazushi Ono
Ausrine Stundyte, John Tomlinson, Peter Hoare, John Daszak

3. Tsjaikovsky/Stravinsky -IOLANTA/PERSEPHONE (productie Mortier/Madrid)
Peter Sellars / Teodor Currentzis
Ekaterina Scherbachenko, Dmitry Ulyanov, Arnold Rutkowski, Maxim Aniskin, Willard White / Dominique Blanc, Paul Groves

4. Nyman -L'HOMME QUI PRENAIT SA FEMME POUR UN CHAPEAU
Dominique Pitoiset / Philippe Forget



woensdag 29 april 2015

Achim Freyer met DIE WALKÜRE in Mannheim (***½)


TWINKLE, TWINKLE, LITTLE STAR

Achim Freyer noemt zich wel eens "ein durch dem Faschismus gebranntes kind". Net voor het einde van de Tweede Wereldoorlog werd zijn vader door de nazi's neergekogeld omdat hij de oorlogswaanzin niet langer kon verdragen. Partijen, sekten, georganiseerde groepen boezemen hem sindsdien wantrouwen in. Voor een deel bepaalt het zijn moeilijke verhouding tot Wagner. Hitlers wagneridolatrie deed de rest. Na Tristan und Isolde in De Munt (1994) kwam er lange tijd niets meer. Aan Bayreuth deed hij een voorstel voor De Ring nadat Lars von Trier de opdracht had teruggegeven maar een antwoord van de Groene Heuvel kwam er niet. Zelf beweert hij wel 20 verschillende concepten voor De Ring in het hoofd te hebben. Eén daarvan haalde het toneel in Los Angeles (2009), nauwelijks drie jaar later volgde een tweede in kwadratenstad Mannheim (2012).

Freyer is regisseur, scenograaf, costumier en lichtontwerper. Net als dat van Robert Wilson is zijn theater anti-naturalistisch en anti-psychologisch en gooit hij alle historische of politieke ballast overboord. Net als Wilson creëert Freyer zijn eigen realiteit en laat hij volop dromen. Freyer geeft toe dat de geconstrueerde werkelijkheid van Robert Wilson een overweldigende invloed op hem heeft gehad na het zien van diens regie van "Einstein on the beach" in Hamburg. Dat hij een gelijkaardige licht- en bewegingsregie hanteert is overduidelijk. Aan Opernwelt verklaarde hij onlangs :" Theater ist eine bewegte Kunst. Sie hat mit Bilder eigentlich nichts zu tun. Auf der Bühne sind keine Bilder zu sehen, sondern Bewegung, Zustände. Auch wenn die Malerei im 20. Jahrhundert versucht, das Bild zu erweitern, in Räume vorzustoßen, die uns das Theater bietet, so produziert sie doch Bilder. Wenn Theater Bilder produziert dann haben wir Stilstand, Leerlauf. Man läuft dann Gefahr, ins Dekorative abzugleiten. Bilder wie Kulissen einzusetzen. Wenn man existentielle Probleme des Menschen in Dekorationen behandelt, ist man ein Verräter."

Achim Freyer is geen verrader maar na de vliegende start in Das Rheingold oogt het werk van de theatermagiër in deze Walküre nu eerder vermoeid en zijn de ideeën minder geïnspireerd.

Bij gesloten doek zien we het lijk van Fasolt liggen als een reminder van Rheingold. Hij zal daar de hele avond blijven liggen. Poppen hangen vanuit de toneeltoren verspreid over het achterdoek. De aardigste daarvan is het paard Grane.

Opnieuw is er de langzaam draaiende Bühne die zelden stilvalt en een heel aparte dynamiek verleent aan dit eerder statische bewegingstheater. Alle conventionele gestiek is verdwenen en vervangen door rituele armbewegingen die door hun voorspelbaarheid uiteindelijk ook gaan vermoeien. Oogcontact is er nauwelijks tussen Siegmund en Sieglinde. Op alle cruciale momenten maken ze contact met de handen. Dat is dan weer erg fraai.
Tijdens Winterstürme daalt een gaasdoek naar beneden die het koppel in het perspectief stelt van een sterrenhemel. Achter het scherm zien we hun doubles in spiegelbeeld die naarmate het duet vordert in de toneeltoren worden gehesen. Echt overtuigen deed het niet.

De handlangers van Hunding, geschminkt met hondenhoofden, kruipen over de bodem. Levende honden doorkruisen het beeld telkens Hunding ter sprake komt.

De Walküren rijden af en aan met karretjes. Daarin de afgehakte ledematen van gevallen soldaten. Ze komen in actie telkens het slagveld ter sprake komt.

Op deze manier is er teveel volk op de scène. Voor de spanning van de aan gang zijnde driehoeksverhouding van het eerste bedrijf werkt het eerder verlammend. Er is geen essenstam, Nothung hangt in de lucht als een neonlamp.

Ook in de tweede bedrijf laat Freyer zich weinig invallen. Fricka verschijnt met een verkoold stokbrood op het hoofd. Siegmund en Hunding zijn als poppetjes te zien. Heel voorspelbaar gaan ze dienen als pionnen in het schaakspel tussen Wotan en Fricka.
Tijdens Wotan's monoloog krijgen we een herinneringsflash van de grappige Alberich te zien.
Brünnhildes hoofd is getooid met een zwarte raaf. Haar zwarte vleugels kan ze uitslaan als een doodsengel tijdens de Todesverkündiging.

Siegmund eindigt met een zwarte kous over het hoofd. Zijn pop-double wordt ondersteboven in de toneeltoren gehesen.

Het derde bedrijf is het meest geslaagde. Eindelijk kunnen de Walküren hun ritje doen zoals bedoeld. Dat ze dat voordien al zo vaak gedemonstreerd hebben verzwakt het effect. Ze dragen lange zwarte mantels en hun gezichten zijn wit geschminkt als clowneske hyena's.
Allen hebben ze een gebruiksvoorwerp op het hoofd: een handschoen, een kapstok, een naaimachine, een bugel, een strijkijzer, een metstruweel, een schaar. Zingen doen ze bijzonder goed en gedifferentieerd. Sterker nog, ze hoeven zich niks aan te trekken van de rituele gestiek en daarmee worden ze plots boeiender dan aĺ de andere personages.

Wat volgde was een heel gave Feuerzauber die ook scènisch kon overtuigen. Terwijl Wotan zijn finale zingt zien we zijn double de ontgoddelijking van de bestrafte dochter uitvoeren. Heel leep van Freyer om te wachten op de stijgende intervallen in het orkest om de raaf, de vleugels en Brünhilde's kleed omhoog te trekken in de toneeltoren. De hele avond lang is Loge telkens opnieuw verschenen om een sigaar aan te steken en vervolgens onmiddellijk weer te verdwijnen. Nu cirkelt hij rond de ontgoddelijkte Brünnhilde, driftig toneelmist spuitend; witte vlammen geprojecteerd op het gaasdoek maken de scène af. Het laatste beeld is voor de Siegfriedpop, een knalgele ragebol op een schommel die uit de toneeltoren daalt en het vervolg aankondigt.

John in Eichen als Hunding was quasi perfect. Hij had alle nodige power en gravitas in huis en zijn articulatie en dictie was uitstekend.

Voor Endrik Wottrich is Siegmund een grenspartij. Hij had zijn krachten goed gedoseerd om de zwaarste passages zoals de Wälse-Rufe behoorlijk door te komen. De mezza-voce passages tijdens de Todesverkündigung klonken niet zo fraai.

Heike Wessels als Sieglinde presteerde merkelijk beter. De overgangen naar het borstregister verliepen niet zonder moeite maar de dramatische uithalen wist ze explosief en met een grote zinnelijkheid in de zaal te projecteren. Ze kon dit volhouden tot en met "O hehrstes Wunder" in het derde bedrijf. Naast die van John in Eichen was dit een prestatie die het provinciale oversteeg.

Edna Prochnik als Fricka klonk hysterisch, niet omdat de rol het vroeg maar omdat het haar mangelde aan techniek en de registerovergangen zeer problematisch konden klinken.

Galina Shesterneva's prestatie als Brünnhilde was heel ongelijk. Haar dictie was erg goed voor een Russische en haar hoogdramatische sopraan klonk jeugdig en karaktervol. Bij het afdalen naar het borstregister werd de stem eerder dun hetgeen een nogal problematische Todesverkündigung opleverde. Haar laatste poging tot krachtpatserij, vlak voor het slapen gaan, maakte op deze toeschouwer grote indruk. Voor Shesterneva was dit debuut een klip die niet zonder moeite werd genomen, te oordelen aan het persoonlijke bedankje dat ze veil had voor de onzichtbare medewerker in het souffleurshok.

Karsten Mewes als Wotan was niet van het kaliber van Thomas Jesatko. Grote delen van de voordracht waren saai en vaak liet hij een lelijk, blatend vibrato horen. Naarmate het einde naderde begon hij boeiender te zingen om in de finale zijn beste momenten te laten horen.

Dan Ettinger had niet het meest geraffineerde orkest ter beschikking. De tuba's daverden er op los, de trombones knorden als nergens anders, soms expressief soms een tikkeltje vulgair. En er waren ook verschillende foutjes te horen in het koper. Het orchestraal fortissimo dat volgde op Brünnhildes aanvaarding van de straf was oorverdovend luid en daardoor, merkwaardig genoeg, bijzonder overweldigend. De balans tussen solisten en orkest was meestal erg goed.

Siegfried is vaak het beste deel in een tetralogie. Laten we eens testen of Freyers speelse omgang met Wagner deze regel bevestigt aan de hand van de dvd's die we aan de kant hebben gelegd tot na deze voorstelling. De volledige Ring is volgend seizoen weer te zien in Mannheim in mei en juni.

dinsdag 28 april 2015

Seizoen 2015-2016 : Viva l'Opéra



Het programma van "Viva L'opéra" is extra interessant omdat de Opéra de Paris volgend seizoen een beresterk programma aanbiedt. Vier premières zijn daarvan live te bekijken in de cinema's van UGC. Verder ook de magnifieke Fliegende Holländer uit Zürich en de ideaal gecaste Arabella uit Salzburg.

1. 10/13.09.2015 : Strauss - ARABELLA (Salzburg 2014)
Florentine Klepper / Christian Thielemann
Renée Fleming, Thomas Hampson, Hanna-Elisabeth Müller, Daniel Behle, Albert Dohmen

2. 17.12.2015 : Berlioz - LA DAMNATION DE FAUST(Parijs - LIVE)
Alvis Hermanis / Philippe Jordan
Sophie Koch, Jonas Kaufmann, Bryn Terfel

3. 21/24.01.2016 : Wagner - DER FLIEGENDE HOLLÄNDER(Zürich 2014)
Andreas Homoki /Alain Altinoglu
Bryn terfel, ANja Kampe, Matti Salminen, Marco Jentzsch, Liliana Nikiteanu

4. 11.02.2016 : Verdi - IL TROVATORE (Parijs -LIVE)
Alex Ollé / Daniele Callegari
Ludovic Tézier, Anna Netrebko, Ekatarina Semenchuk, Marcelo alvarez, Roberto Tagliavini

5. 17.03.2016 : Tsjaikovski - IOLANTA/CASSE NOISETTE (Parijs - LIVE)
Dmitri Tcherniakov / Alain Altinoglu
Sonya Yoncheva, Alexander Tsymbalyuk, Arnold Rutkowski, Andrei Zhilikhovsky, Vito Priante

6. 26.04.2016 : Verdi - RIGOLETTO (Parijs - LIVE)
Claus Guth / Nicola Luisotti
Michael Fabiano, Olga Peretyatko, Rafel Siwek, Vesselina Kasarova, Quinn Kelsey

Seizoen 2015-2016 : Oper Frankfurt


Met zijn affiche voor volgend seizoen, de sterkste in jaren, gooit intendant Bernd Loebe zich met brio in de strijd om de titel "Operahuis van het jaar". Niet minder dan 13 premières staan gepland waarvan er minstens 7 zijn die mij interesseren. Eindelijk nog eens een kans om "Das Mädchen mit den Schwefelhölzern" mee te maken.

Ook de hernemingen zijn niet mis met 2 volledige cycli van de Ring van Vera Nemirova met een vrij aardige bezetting.

PREMIERES :

1. Lachenmann - DAS MÄDCHEN MIT DEN SCHWEFELHÖLZERN
Benedikt von Peter / Erik Nielsen
NOOT: Lachenmann doet zelf de spreekstem. Allicht zal de productie dus zijn volledige autorisatie hebben.

2. Glinka - IWAN SUSSANIN
Harry Kupfer / Sebastian Weigle
John Tomlinson, Kateryna Kasper, Anton Rositskiy, Katharina Magiera, Magnus Baldvinsson

3. Wagner - DER FLIEGENDE HOLLÄNDER
David Bösch /Bertrand de Billy
Wolfgang Koch/James Rutherford, Amber Wagner, Daniel Behle,John Tomlinson, Michael Porter

4. Lehar - DER GRAF VON LUXEMBURG - Concertant
Daniel Behle, Camilla Nylund, Louise Alder, Simon Bode, Sebastian Geyer

5. Janacek - DAS SCHLAUE FÜCHSLEIN
Uta M. Engelhardt / Johannes Debus
Louise Alder, Jenny Carlstedt, Simon Neal, Beau Gibson, Magnus Baldvinsson, Ludwig Mittelhammer

6. Bizet - CARMEN
Barrie Kosky / Constantin Carydis
Paula Murrihy, Joseph Calleja, Karen Vuong, Daniel Schmutzhard

7. Berg - WOZZECK
Christoph Loy / Sebastian Weigle
Johannes Martin Kränzle, Peter Bronder, Alfred Reiter, Claudia Mahnke, Vincent Wolfsteiner

HERNEMINGEN :

1. Korngold - DIE TOTE STADT
Anselm Weber / Sebastian Weigle
David Pomeroy, Sara Jakubiak

2. Strauss - DER ROSENKAVALIER
Claus Guth / Sebastian Weigle
Maria Bengtsson, Clive Bayley, Jenny Carlstedt, Louise Alder

3. Janacek - DIE SACHE MAKROPULOS
Richard Jones / Jonathan Darlington
Susan Bullock, Michael König, Sebastian Geyeer, Judita Nagyova, Hasn-Jürgen Lazar, Nicky Spence, Graham Clarke

4. Puccini IL TRITTICO
Claus Guth / Jacub Hrusa
Zeljko Lucic, Elza van den Heever, Vincent Wolfsteiner,Suzanne Hendrix, Brenda Rae

5. Wagner DAS RHEINGOLD
Vera Nemirova / Sebastian Weigle
James Rutherford, Jochen Schmeckenbecher, Hans-Jürgen Lazar, Alfred Reiter, Claudia Mahnke

6. Wagner DIE WALKÜRE
Vera Nemirova / Sebastian Weigle
James Rutherford, Vincent Wolfsteiner, Ain Anger, Amber Wagner, Claudia Mahnke, Rebecca Teem

7. Wagner SIEGFRIED
Vera Nemirova / Sebastian Weigle
James Rutherford, Jochen Schmeckenbecher, Lance Ryan, Peter Marsh, Rebecca Teem

8. Wagner GÖTTERDÄMMERUNG
Vera Nemirova / Sebastian Weigle
Lance Ryan, Jochen Schmeckenbecher, Johannes Martin Kränzle, Falk Struckmann, Claudia Mahnke, Rebecca Teem


Seizoen 2015-2016 : Opera du Rhin Straatsburg


Dit is het voorlaatste seizoen van Marc Clémeur in Straatsburg. Het lijkt alsof hij het leiden van een opera beu is. In september 2016 verlaat hij de Opera du Rhin, twee jaar vroeger dan voorzien, om zich te concentreren op zijn expertise inzake casting en het ontdekken van nieuw talent. We zijn benieuwd wat zijn casting waard zal blijken in L'Affaire Makropoulos. Robert Carsen blijft zijn geprefereerde regisseur met 2 premières.

1. Verdi - LA TRAVIATA
Vincent Boussard / Pier Girogio Morandi
Patrizia CIofi, Roberto Di Biasio, Etienne Dupuis

2. Janacek - L'AFFAIRE MAKROPOULOS
Robert Carsen / Marko Letonja
Angeles Blancas Gulin, Raymond Very, Euric Martinez-Castignani, Sophie Marilley, Martin Barta, Andreas Jaeggi

3. Wagner - DAS LIEBESVERBOT
Marianne Clément / Constantin Trinks

4. Verdi - DON CARLO
Robert Carsen / Daniele Callegari
Stephen Milling, Andrea Carré/Gaston Rivero, Tassio Christoyannis, Ante Jerkunica, Elza Van den Heever, Elena Zhidkova


Seizoen 2015-2016 : Staatsoper Berlin



Niet Michael Volle maar Wolfgang Koch zal Hans Sachs zingen in de nieuwe Meistersinger van Andrea Moses in Berlijn. Onder de meesterzangers noteren wij het selecte gezelschap van oudgedienden in het Wagnervak : Graham Clark, Siegfried Jerusalem, Reiner Goldberg, Franz Mazura, Olaf Bär. Klaus Florian Vogt zal de koorknaap-Walther voor zijn rekening nemen. Hoewel Die Meistersinger zelden wordt verkloot gaat onze voorkeur natuurlijk wel naar Die Meistersinger van München.

Verder is het zoeken met een vergrootglas naar een productie van enige betekenis in de affiche die het bejaarde koppel Daniel Barenboim en Jürgen Flimm hebben samengesteld. Wordt het niet hoogtijd dat, nu de verbouwingswerken aan de zaal in een eindfase geraken, ook het artistieke management wordt vernieuwd? Qua creativiteit geraakt de Staatsopera met moeite tot aan de knieën van de Komische Oper. Dat is ook Opera Magazine niet ontgaan die de Komische Oper zondag weer eens tot operahuis van het jaar uitriep.

Bij de reprises noteren wij 2 hernemingen van de Cassiers-Ring met een goede bezetting: Andreas Schager vervangt Lance Ryan en Michael Volle neemt Wotan voor zijn rekening.

PREMIERES :

1. Wagner - Die Meistersinger von Nürnberg
Andrea Moses / Daniel Barenboim
Wolfgang Koch, Johannes Martin Kränzle, Julia Kleiter, Klaus Florian Vogt, Florian Hoffmann

2. Mozart - Le Nozze di Figaro
Jürgen Flimm / Gustavo Dudamel
Ildebrando d'Arcangelo, Dorothea Röschmann, Anna Prohaska, Lauri Vasar, Marianne Crebassa

3. Verdi - La Traviata
Dieter Dorn / Daniel Barenboim
Sonya Yoncheva, Abdellah Lasri, Simone Piazzola

REPRISES:

1. Wagner - DAS RHEINGOLD
Guy Cassiers/Daniel Barenboim
Michael Volle, Jochen Schmeckenbecher, Wolfgang Ablinger-Sperrhacke, Ekaterina Gubanova, Anna Samuil, Anna Larsson, Stephan Rügamer, Matti Salminen

2. Wagner - DIE WALKÜRE
Guy Cassiers/Daniel Barenboim
Simon O'Neill, Falk Struckmann, Michael Volle, Iréne Theorin, Ekaterina Gubanova

3. Wagner - SIEGFRIED
Guy Cassiers/Daniel Barenboim
Andreas Schager, Stephan Rügamer, Michael Volle, Jochen Schmeckenbecher, Falk Struckmann, Anna Larsson, Iréne Theorin

4. Wagner - GÖTTERDÄMMERUNG
Guy Cassiers/Daniel Barenboim
Andreas Schager, Roman Trekel, Jochen Schmeckenbecher, Falk Struckmann, Iréne Theorin, Ann Petersen

5. Verdi - IL TROVATORE
Philipp Stölzl / Daniel Barenboim
Anna Netrebko, Simone Piazzola, Yusif Eyvasov, Adrian Sampetrean

6. Wagner - DER FLIEGENDE HOLLÄNDER
Philipp Stölzl / Markus Poschner
Camilla Nylund, Michael Volle, Andreas Schager, Peter Rose