Posts tonen met het label opera in de cinema. Alle posts tonen
Posts tonen met het label opera in de cinema. Alle posts tonen

dinsdag 28 april 2015

Seizoen 2015-2016 : Viva l'Opéra



Het programma van "Viva L'opéra" is extra interessant omdat de Opéra de Paris volgend seizoen een beresterk programma aanbiedt. Vier premières zijn daarvan live te bekijken in de cinema's van UGC. Verder ook de magnifieke Fliegende Holländer uit Zürich en de ideaal gecaste Arabella uit Salzburg.

1. 10/13.09.2015 : Strauss - ARABELLA (Salzburg 2014)
Florentine Klepper / Christian Thielemann
Renée Fleming, Thomas Hampson, Hanna-Elisabeth Müller, Daniel Behle, Albert Dohmen

2. 17.12.2015 : Berlioz - LA DAMNATION DE FAUST(Parijs - LIVE)
Alvis Hermanis / Philippe Jordan
Sophie Koch, Jonas Kaufmann, Bryn Terfel

3. 21/24.01.2016 : Wagner - DER FLIEGENDE HOLLÄNDER(Zürich 2014)
Andreas Homoki /Alain Altinoglu
Bryn terfel, ANja Kampe, Matti Salminen, Marco Jentzsch, Liliana Nikiteanu

4. 11.02.2016 : Verdi - IL TROVATORE (Parijs -LIVE)
Alex Ollé / Daniele Callegari
Ludovic Tézier, Anna Netrebko, Ekatarina Semenchuk, Marcelo alvarez, Roberto Tagliavini

5. 17.03.2016 : Tsjaikovski - IOLANTA/CASSE NOISETTE (Parijs - LIVE)
Dmitri Tcherniakov / Alain Altinoglu
Sonya Yoncheva, Alexander Tsymbalyuk, Arnold Rutkowski, Andrei Zhilikhovsky, Vito Priante

6. 26.04.2016 : Verdi - RIGOLETTO (Parijs - LIVE)
Claus Guth / Nicola Luisotti
Michael Fabiano, Olga Peretyatko, Rafel Siwek, Vesselina Kasarova, Quinn Kelsey

woensdag 18 februari 2015

Seizoen 2015-2016 : Live in HD (New York)



LIVE IN HD gaat haar 10e seizoen in en is inmiddels nauwelijks nog weg te denken uit het operaleven. Drie cinema-hernemingen, waarvan enkel Madame Butterfly de moeite waard is, ontsieren de affiche. James Levine krijgt zijn Otto Schenk Wagner en de Amsterdamse Lulu is reeds in november in de cinema te zien.

1. October 3, 2015 : Verdi's Il Trovatore
David McVicar / Marco Armiliato
Anna Netrebko, Yonghoon Lee, Dmitri Hvorostovsky, Dolora Zajick

2. October 17, 2015 : Verdi's Otello–New Production
Bartlett Sher / Yannick Nézet-Séguin
Aleksandrs Antonenko, Sonya Yoncheva, Željko Lučić

3. October 31, 2015 : Wagner’s Tannhäuser
Otto Schenk / James Levine
Johan Botha, Eva-Maria Westbroek as Elisabeth, Peter Mattei, Michelle DeYoung

4. November 21, 2015 : Berg’s Lulu–New Production
William Kentridge/ James Levine.
Marlis Petersen, Susan Graham, Daniel Brenna, Johan Reuter.

5. January 16, 2016 : Bizet’s Les Pêcheurs de Perles–New Production
Penny Woolcock / Gianandrea Noseda
Diana Damrau, Matthew Polenzani, Mariusz Kwiecien

6. January 30, 2016 : Puccini's Turandot
Franco Zeffirelli / Paolo Carignani
Nina Stemme, Marco Berti

7. March 5, 2016 : Puccini’s Manon Lescaut–New Production
Richard Eyre / Fabio Luisi
Kristine Opolais, Jonas Kaufmann

8. April 2, 2016 : Puccini's Madama Butterfly
Anthony Minghella / Karel Mark Chichon
Kristine Opolais, Roberto Alagna

9. April 16, 2016 : Donizetti's Roberto Devereux—Met Premiere
David McVicar / Maurizio
Benini Sondra Radvanovsky, Matthew Polenzani, Elīna Garanča, Mariusz Kwiecien

10. April 30, 2016 : Strauss's Elektra–New Production
Patrice Chéreau / Esa-Pekka Salonen
Nina Stemme, Waltraud Meier, Adrianne Pieczonka, Eric Owens

zondag 19 oktober 2014

Le Nozze di Figaro in New York (via Kinepolis) (***½)

CET OBSCUR OBJET DU DESIR

Een geslaagde enscenering van Le Nozze di Figaro staat of valt met de kwaliteit van de zang én het spel van de acteurs. Was David Mcvicar in Londen niet de laatste geweest die Mozarts "folle journée" in een wervelende show had weten te gieten en daarmee de legendarische Giorgio Strehler had weten te overklassen? De Met verzamelde een homogene cast en een kundige acteursregisseur maar kon zich slechts met moeite aan deze productie meten.

Richard Eyre verplaatst de handeling naar de jaren 1930, een meer recente en meer herkenbare breuklijn in de geschiedenis dan de Franse Revolutie maar offert daardoor ook grotendeels de sociale relevantie van het stuk op. Het klassebewustzijn vormt immers een wezenlijk onderdeel van de intrige. Gelukkig zoomt Eyre in op de sexuele obsessies van zijn personages want allen kampen ze met opspelende hormonen.

Een halfnaakt kamermeisje vrolijkt de ouverture op. Ze wringt zich snel in haar beha, achternagezeten door de graaf in een rode kamerjas. Scenograaf Rob Howell legt meteen zijn kaarten op tafel want nog tijdens de ouverture krijgen we een inkijk in het hoofd van de personages. Alle kamers staan immers op een draaibühne: Antonio mijmert tussen de bloemen van zijn tuin, de gravin ligt depressief te bed, Figaro monstert zijn nieuwe slaapkamer, de dienstmaagden houden de boel draaiende.

Het scènische hoogtepunt is het herkenningssextet "Riconoci in quest amplesso" waarna James Levine tracteert met een prachtige marcia, bekroond met een flashfoto van alle deelnemers aan de dubbele bruiloft.

Merkwaardig genoeg was de partij van Figaro vergeven aan een bas. Ildar Abdrazakov liet de partij dan ook klinken alsof ze geschreven was voor een basbariton. Mij beviel het wel. Ondanks zijn forse gestalte was zijn spel heel fysiek en beheersd, zijn timing perfect. Het meest kon hij boeien met "Aprite un po' quegli occhi" terwijl hij een zoeklicht richtte op alle mannen in de zaal die zich door ontrouwe vrouwen in de luren laten leggen.

Na zijn voortreffelijke uitstappen in het Wagnervak was het een beetje ontluisterend om Peter Mattei terug mee te maken in zijn natuurlijke biotoop. Zijn portret van de graaf was doorleefd maar weinig gedifferentieerd en uiterst gewelddadig. De deur tot de kamer waar Cherubino zich verbergt gaat hij te lijf met een bijl als in een slashermovie. Die gewelddadigheid houdt hij vol tot op het einde en omdat hij de toeschouwer nauwelijks voor zich weet in te nemen, is zijn knieval "O contessa perdona" eerder ongeloofwaardig. Dat de gravin hem vervolgens meteen om de hals vliegt zal ze zich twee weken later ongetwijfeld weer berouwen.

Als moreel voorbeeld maakt hij ook school want de wispelturige puber Cherubino is een graaf in de maak. Je gelooft hem wanneer hij in de finale scène klaagt dat de graaf dingen mag doen die hem verboden zijn. Niet toevallig draagt hij op dat moment hetzelfde pak als de graaf.Isabel Leonard heeft een geschikte jongensachtige look maar zingt niet altijd intonatiezuiver. Haar spel is uitstekend vooral tijdens de verkleedpartij. Ying Fang was een uitstekende Barbarina.

Marlis Petersen heeft al het komisch talent voor de rol van Susanna maar klinkt iets te schraal. Haar zingen is technisch volkomen, vaak met weinig vibrato uitgevoerd maar echte zinnelijkheid bereikt ze nooit. Het echte Mozart affect ontbreekt en zo kan ze dan ook nauwelijks ontroeren in haar finale aria "Deh vieni, non tardar, o gioia bella".

Ook Amanda Majeski als de gravin laat weinig dynamische schakeringen toe en al helemaal geen poging tot "messa di voci".

Geniet James Levine in New York het aura van een pater familias, in mijn ogen is hij vooral wereldberoemd om zijn getreuzel dat zogenaamd spannend zou moeten zijn. Dit keer was hij goed op dreef, soms vond ik hem zelfs te snel, zoals in "Porgi amor" dat toch een beetje als een lamento hoort te klinken.

woensdag 14 mei 2014

Digitale opera : een update


In zijn boekje "Dramaturgie einer Leidenschaft" geeft Gerard Mortier als volgt lucht aan zijn afkeer voor het lopende project "Live in HD" van de Met :

"Meine heftige Opposition gegen das Projekt von Peter Gelb, die europaischen Hauptstädte mit den häufig recht verstaubten Produktionen der Metropolitan Opera zu uberschwemmen, begleitet von Werbekampagnen im Hollywood-Stil, hat zu der unrichtigen Meinung geführt, ich würde die elitäre Oper verteidigen und mich gegen eine Verbreitung der Kunstform wenden. Meine Position gegenüber dieser Initiative, die im Übrigen so neu nicht war, ist viel differenzierter. Im Jahr 1982, also vor gut dreißig Jahren, habe ich als einer der ersten Operndirektoren die jährliche Übertragung von vier Produktionen aus dem Theatre Royal de la Monnaie mit dem belgischen Fernsehen vereinbart, wozu mich Rolf Liebermann, mein Chef an der Opéra de Paris, inspiriert hat, der schon einige Jahre zuvor eine solche Kooperation mit Antenne 2 in Frankreich begonnen hatte. Diese Übertragungen aus La Monnaie hatten groβen Erfolg, and sie legten den Grundstein fur die Gewinnung eines neuen Publikums in Brussel. Als ich am Monnaie begonnen habe, zahlten wir 2000 Abonnements, and zehn Jahre später waren es 14000."

Mortier lijkt te suggereren dat het succes van zijn Brusselse jaren voor een groot deel te wijten was aan de uitzendingen op televisie. Dat kan ik moeilijk geloven. In die tijd hing ik aan zijn lippen maar ik kan mij niet één voorstelling op televisie herinneren die mij over de streep zou hebben gehaald. Het stijgende aantal abonnementen was volgens mij dan ook het gevolg van de mediaandacht die hij als uitstekend communicator wist af te dwingen.

Voor Mortier moesten de media vooral een nieuw en een jonger publiek aantrekken, een bekommernis die natuurlijk zeer terecht is en dus gaat Mortier verder:

"Fernsehübertragungen, durch die man Eingang in die Wohnungen findet, bleiben mein bevorzügtes Mittel zurVerbreitung der Kunstform. Leider spielen die Fernsehanstalten dabei nicht mehr mit: Mit Ausnahme von Arte und einigen anderen Sendern haben sie beschlossen, Übertragungen nicht mehr im Hauptabendprogramm zu bringen, sondern sie auf Sendezeiten zu verbannen, zu denen die Leute, die sie gerne sehen möchten, gewöhnlich schlafen. Den Mangel an Fantasie and die Geringschätzung der intellektuellen Kapazitäten des Publikums, die viele Sendeanstalten offenbaren, kann man nur beklagen. "

Mortier redeneert hier als een dinosauriër. Immers, hij lijkt zo goed als blind te zijn voor de manier waarop online streaming via het internet deze taak geruisloos aan het overnemen is van de televisie, een ontwikkeling die zich ook voor elitaire kunstuitingen als opera, moeiteloos kan doorzetten, precies omdat het internet, in tegenstelling tot televisie waar de kijkcijfers regeren, de hele wereld als potentiële markt heeft. Dat schept mogelijkheden die televisie niet kan bieden.

De huidige transmissies van opera in de cinema brengen evenwel geen nieuwe fans naar de opera, zo gaat Mortier verder:

"Die Übertragung in Kinosäle ist dagegen eine andere Sache. Die Menschen werden dabei nicht nur gezwungen auszugehen, sie müssen auch Eintrittskarten kaufen. Das erfordert ganz andere Entscheidungen als die, sich daheim eine Vorstellung anzusehen, was zur Folge hat, dass man in erster Linie jene erreicht, die ohnehin schon von der Oper überzeugt sind. Eine Untersuchung der Metropolitan-Initiative in Frankreich hat gezeigt, dass nur 5 Prozent der Kinobesucher neue Zuschauer sind, die zuvor noch nie eine Oper gesehen haben. 95 Prozent sind Opernfreunde, die vor allem kommen, um ihre Lieblingsstücke zu hören, and die daheim bleiben, wenn es sich um die Übertragung einer Oper von Philip Glass handelt.

Dat operavoorstellingen in de cinema tot nog toe weinig nieuwe fans hebben gemaakt is correct. Ook Peter Gelb bevestigde dat onlangs nog aan Deutsche Welle: "In the last few years, it's become obvious that in spite of our successes, the audience for opera is not increasing. Even though we have millions of people watching us in movie theaters, the audience in the opera house is not increasing, and the expenses continue to increase."

Zulke cijfers verbazen mij niet in het geringste. "Live in HD" bezorgt mij "the best seat" in het theater. Zijn wij bereid om telkens 100 tot 200 euro extra te betalen om de klank in al zijn natuurlijkheid (en zijn gebreken!) te horen? I don't think so.

En dus gaat Mortier verder : "Ich schließe daraus, dass die Initiative zur Übertragung von Opernvorstellungen in Kinosäle ein weiterer Schritt zu einer Opernkultur ist, in der sich alles um ein paar Stars in einem auf Blockbuster reduzierten Programm dreht. Was das neue Publikum angeht, das man zum Ausgehen bewegen will, sind die Orte, an die man es führen sollte, die Opernhäuser, and nicht die Kinos, die sie ohnedies besuchen. Unter diesem kritischen Blickwinkel schrumpft die Initiative von Peter Gelb auf einen großen Werbecoup für die Metropolitan mit einem Einsatz finanzieller Mittel, den sich kein europäisches Opernhaus leisten kann."

De vergelijking die hij hier maakt is niet erg fair. Ook tussen het kaf is er koren : terwijl de Met flutopera's als "La fille du Régiment" programmeert om Juan Diego Florez en zijn fans te plezieren heeft de Met toch ook de moed om "The Nose" of "Death of Klinghoffer" op de playlist te nemen. Op zo'n momenten haakt de reguliere operafan af, zegt Mortier, omdat hij niet opgevoed wordt om deze werken te leren appreciëren. Daarin heeft hij gelijk. Slechts een kleine minderheid zal zich in positieve zin laten verrassen , maar het is beter dan niets.

Mortier : "Ich plädiere also for direkte Übertragungen aus den groβen Opernhäusern auf nationaler Ebene, für jene Städte und Orte, die über kein eigenes Opernhaus verfügen, und für Übertragungen auf die großen öffentlichen Plätze jener Stadt, in der die Vorstellung stattfindet. Nur so können die Ausstrahlungen in demokratischer Weise die Kunstform Oper verbreiten und ihr zu größerer Popularität verhelfen. "

En Mortier rondt af met : "Und selbstverständlich müssen alle diese Überlegungen auch im Hinblick auf die adäquate Nutzung der Möglichkeiten des Internets and aller anderen in schneller Entwicklung begriffenen Kommunikationstechniken angestellt weren".

Mortier zegt het niet expliciet maar bedoelt streaming. Streaming is de toekomst. Streaming zal onze gewoonten als cultuurconsumenten radicaal veranderen, net zoals wij vandaag reeds onze krant (en Leidmotief!) bij voorkeur op een tablet lezen. Een beetje cultuurliefhebber is tegelijk een verzamelaar. Hij verzamelt films en cd's om ze te kunnen smaken op een tijdstip dat hem goed uitkomt en ook om ze naar hartelust te kunnen herhalen. Voor al het vinyl, de laserdiscs, cd's, dvd's en blu rays die ik in de loop der jaren heb verzameld moet ik in mijn huis een hele kamer opofferen. Streaming spaart een hele kamer uit in uw huis en voldoet toch aan die andere voorwaarde : vrijheid.

Is de cultuurconsument bereid zijn verzameling op te geven indien hij in ruil voor een luttel bedrag aan abonnementsgeld een enorme database ter beschikking krijgt die hij met enkele muisclicks altijd en overal ter beschikking heeft? Ik denk van wel en daarom is het het businessmodel van de toekomst. Al minstens 10 jaar koop ik geen cd's meer. Ook de dvd is dood en zijn opvolger, de niet-kopieerbare blu ray, ziet zich nu reeds geconfronteerd met dalende verkoopscijfers. Streaming stijgt echter met rasse schreden. Na de zomer zou in principe het populaire Netflix in Belgie neerstrijken. De Amerikaanse videoreus met ruim 44 miljoen abonnees die in de VS $7.99 per maand betalen is wereldwijd marktleider in het aanbieden van online films en series. Slecht nieuws voor Telenet en Belgacom.

Sinds deze week stream ik via de Ipad en een Apple TV naar mijn A/V receiver en beamer. Het beeld is doorgaans HD (ook ultraHD is in aantocht) en de klank uitstekend, heel wat beter dus dan de maandelijkse opera-uitzendingen die je van Arte op de kabel te zien krijgt.

Streamingdiensten voor klassieke muziek en opera zullen in de komende jaren ongetwijfeld verder toenemen. Hier een kleine selectie:
1. MEDICI TV : heeft reeds een mooi aanbod. Momenteel kan je er gratis "Dr. Atomic" uit Straatsburg bekijken, vorige maand Alvis Hermanis' Jenufa uit Brussel.

2. DE MUNT : Sinds het begin van seizoen 2011-2012 stelt De Munt al haar producties drie weken lang gratis ter beschikking via streaming op haar website. Wilt u zo graag de nieuwe Boesmans zien in Brussel als u hem gratis kan streamen bij u thuis?

3.STAATSOPER.TV : De Staatsopera van München verzorgt elk seizoen gratis enkele live uitzendingen via streaming. Zo kan je er binnenkort "Die Soldaten" bekijken, een opera waar ik 800 km voor zou durven rijden.

4. GLYNDEBOURNE streamt haar producties gratis op de website van The Telegraph.

5. De WEENSE STAATSOPERA streamt in het komende seizoen 40 live voorstellingen à 14 euro per stuk.( 11 euro per abonnement) waaronder veel Wagner.

6.CONCERT ARTE : Tot 7/9 kan je er gratis "Alceste", "Brokeback Mountain" en "Cosi Fan Tutte" uit Madrid bekijken ter nagedachtenis van Gerard Mortier.

zondag 27 oktober 2013

De Neus in cinema Kinepolis


DE HANDBOM VAN EEN ANARCHIST

"The Nose loses all meaning if it is seen just as a musical composition. For the music springs only from the action...It is clear to me that a concert performance of The Nose will destroy it."
Zo klinkt de stem van een man die voor het theater schrijft. Laat één ding duidelijk zijn: ik ben een fan van Dimitri Sjostakovitsj. De over het paard getilde Gustav Mahler komt, wat mij betreft, nog niet tot aan zijn knieën, maar dit geheel terzijde.

Deze productie had haar première in 2010 en was vervolgens te zien ten huize van twee Belgische Kentridge-fans, Bernard Foccroulle in Aix en Serge Dorny in Lyon. Het initiatief lag ditmaal bij Peter Gelb maar het idee kwam van de regisseur zelf en dat is meestal een goede zaak. Niets is verder verwijderd van de Zeffirelli-conventies, die nog dagelijks aan de Met te beleven zijn, als dit twee uur durende congeniale scherzo van het team van William Kentridge. Of zoals een Britse commentator het formuleerde : With The Nose, the Metropolitan Opera is, at least for now, a part of New York's intellectual life".

Het onderwerp van De Neus - een man verliest zijn neus, en stelt wanhopig vast hoe die zijn eigen leven leidt maar uiteindelijk terug terecht komt bij zijn eigenaar- was erg onwaarschijnlijk voor een opera maar wel geschikt voor een frontale aanval op de operaconventies van de negentiende eeuw. Met De Neus tracht Sjostakovitsj de sovjet-opera nieuw leven in te blazen door het genre te doen aansluiten bij de toenmalige spectaculaire vernieuwingen in het theater en de film. William Kentridge heeft dat goed begrepen. Zijn groteske, cartoonachtige stijl verwijst naar Meyerhold, naast Schreker, Berg en Krenek, één van de grote inspiratiebronnen van de 21 jaar jonge componist, die om de kost te verdienen, stomme films moet begeleiden in de bioscoop. Sjostakovitsj werkt korte tijd als pianist in het theater van Meyerhold en neemt hetgeen hij ziet met gretigheid in zich op. Hij noemt zijn eerste theaterwerk trouwens geen opera maar een theatersymfonie, iets waar Wagner zich in zou gevonden hebben.

Vsevolod Meyerhold, de Russische tegenhanger van Bertolt Brecht, was een icoon van het constructivisme. Hij onderwierp zijn acteurs aan de biomechanica, hij liet ze m.a.w. bewegen als machines. Zijn constructivistische behandeling van "Tristan und Isolde" aan het Mariinsky-theater had ik wel eens willen zien. Kentridge's spastische gestiek, die hij helemaal doortrekt tot in het koor, zet het groteske van Gogols absurde vertelling goed in de verf. De acteursregie is bijzonder goed.

Terloops weze vermeld dat Alban Berg zeer onder de indruk was van de constructivistische behandeling die zijn Wozzeck had gekregen in Leningrad op 13 juni 1927 en waarbij hij ook de jonge Sjostakovitsj ontmoette. Kentridge staat in New York opnieuw geboekt voor Lulu. Alweer iets om naar uit te kijken.

Kentridge ziet de opera als een gelegenheid om een verhaal van artistieke degradatie te vertellen: het bittere afglijden van de intens creatieve periode van de jaren 20 naar een gezagsgetrouwe en clichématige sovjetkunst. De bijtende satire op de pre-revolutionaire tijd van het tsarendom wordt door Kentridge in de tijd verschoven naar de vroegrevolutionaire Sovjetunie van Josef Stalin. Eén ding is duidelijk, de held van het verhaal is de Neus, een niet mis te verstane metafoor voor de vrijheid. Op de videowand kunnen we zien hoe die in de laatste scène door een politieman aan flarden wordt geschoten, een subtiele aanwijzing dat anno 1927 het totalitarisme voor de deur stond. In het tiende jaar van de grote socialistische Oktoberrevolutie durfde Sjostakovitsj het aan een opera te schrijven waarin een mens zijn neus verliest m.a.w. waarin het individu gezichtsloos is geworden. De Neus laat zien hoe vernieuwend en gedurfd de 21-jarige Sjostakovitsj wel was en wat er nog allemaal in zijn creatieve brein had kunnen ontstaan indien hij ongeremd zijn gang had kunnen gaan. De Neus werd het eerste slachtoffer van de vroegstalinistische repressiepolitiek ten aanzien van de kunsten. Het is een wonder dat ondanks de spagaat met Stalin, die zijn verdere output vanaf Lady Macbeth zal bepalen, toch nog zoveel goeds uit de pen van Sjostakovitsj is gekomen. Meyerhold eindigde in een stalinistisch strafkamp in 1939.

Het volledige proscenium van de Met werd ingepakt met overgedimensioneerde krantenartikels waarop zwarte animatiefiguren twee uur lang het vrije leven van De Neus illustreren. Catherine Meyburghs perfect gedoseerde animatie is als een visuele dubbelganger van de muziek van Sjostakovitsj, een gorgelende stroom van schrille atonaliteit waarin walsen, polka's en koralen in doorklinken. Ze veroorzaakt geen visuele overkill, al hebben we als toeschouwer in de bioscoop het voordeel om door de camera regelmatig in de intimiteit van de ruimte getrokken te worden waarin de handeling zich afspeelt. Het is een oefening die de camera voortdurend dient te maken.

Stilistisch is deze productie een hommage aan de Russische avantgarde van de jaren twintig. Er zijn verwijzigingen naar Kazimir Malevitsj en Vladimir Tatlin: geometrische figuren in rood en zwart, exploderen in het beeld. Er zijn affiches van sovjetpropaganda te zien, verwijzingen naar de cinema van Eisenstein, naar archiefbeelden waarin ook de componist te zien is. De osmose van de videowand met de decors van Sabine Theunissen is totaal. Zo zien we bijvoorbeeld hoe het huisje van de kapper en van Kovaljov zich oplossen in de animatie.

Paulo Szot is perfect gecast. Zijn neus blijft mooi op zijn plaats want de hele handeling bestaat slechts in zijn fantasie. Zijn warm getimbreerde en expressieve bariton heeft voldoende slagkracht om zich niet door het luidruchtige orkest van Pavel Smelkov te laten inpakken. Zijn spel dat pendelt tussen hysterie en zelfbeklag is overtuigend en van een grote natuurlijkheid. Hilarisch is de scène in het derde bedrijf wanneer hij zijn neus terugkrijgt maar deze niet wil hechten. Nog sterker is de daaropvolgende scène met een geweldige Gennady Bezzubenkov als de sadistische dokter. Andrey Popovs karaktertenor haalde vele van de extreem hoge noten die van de politie-inspecteur gevraagd worden en die György Ligeti ongetwijfeld hebben geinspireerd tot het personage van Gepopo in "Le Grand Macabre".
Ook de kleinere rollen waren perfect ingevuld door leden van het Mariinsky.

Als 21-jarige, 50 jaar na Parsifal, een werk schrijven dat alle operadramaturgie op zijn kop stelt alsof de 19e eeuw en Wagner in het bijzonder nooit bestaan hebben, je moet het maar doen. Fantastisch!